درمان

اگرچه در حال حاضر معالجه­ای قطعی برای این بیماری در دسترس نیست ولی پیشرفت­های بسیاری جهت بهبود کیفیت زندگی اشخاصی که دچار آن می­باشند حاصل شده است. هرچند ممکن است بعضی از افرادی که ام­اس دارند فقط دچار حملات خفیف یا منفرد بشوند ولی در عین حال درمان زودتر برای بیمارانی که دچار این بیماری هستند توصیه شده است.

در حملات شدید می­توان برای کنترل علائم بیماری و نیز خود بیماری از داروهایی استفاده کرد که هدف این کار کاهش دادن شدت و مدت حملات، کمک به بهبود یافتن سریع­تر و کاهش عود بیماری است.

نوع دارو	اثر
سایر سرکوب کننده­های سیستم ایمنی [مثل: متوتروکسات(MTX)، آزاتیوپرین(AZT)، سیکلوفسفاماید، سیکلوسپورین، داروهای ضد TNFa ]	این دسته دارویی ممکن است سرعت پیشرفت ام­اس را در موارد خاصی کاهش دهند.
درمان­های علامتی
نوع دارو	اثر
داروهای مسکن درد	درد مربوط به اسپاسم را تسکین می­دهند.
داروهای آنتی کلینرژیک [مثل دیسیکلومین، بکلوفن و...]	تکرر ادرار، نیاز شدید به ادرار کردن و         بی­اختیاری ادراری را بطور نسبی کنترل     می­کند.
داروهای ضد افسردگی [مثل فلوکستین، ایمی پیرامین]	علائم افسردگی را بهبود می­دهد.
داروهای ضد اسپاسم بکلوفن، دیازپام و...	کشیدگی عضلات را کمتر می­کند که ممکن است باعث کاهش یافتن اسپاسم شود.
بتا بلاکرها پروپرانولول	لرزش را کاهش می­دهند.
کورتیکواستروئیدها کورتون خوراکی (با دوز نگهدارنده)	دوز تدریجی و کاهش یابنده آن جهت کنترل سیستم ایمنی تجویز می­شود.
داروهای ملین [مثل پسیلیوم، سوربیتول و...]	کاهش علائم یبوست در صورتی­که رژیم پر فیبر برای بهبود آن کافی نباشد.