بیماری ام اس از نظر کلینیکی به چهار دسته تقسیم می شود :
1. عود کننده ـ بهبود پذیر: سیر آن به صورت حملات غیر قابل پیش بینی و عودکننده می باشد این حملات بهبود یافتن تدریجی را به دنبال دارد که معمولاً هفته ها یا ماه ها بطول می انجامد. در بین حملات، آسیب به سلسله اعصاب پیشرفت نمی کند و شخص بهبود می یابد. این نوع ام اس شایع ترین نوع بیماری می باشد.

2. پیشرونده ثانویه: در ابتدا سیر آن به صورت عود کننده ـ بهبود پذیر است ولی تدریجاً به مرحله دوم تبدیل می شود که در این مرحله آسیب به اعصاب در بین حملات افزایش می یابد. یعنی در بین حملات درصدی از کاهش عملکرد و توانایی اعضاء وجود دارد.

3. پیشرونده اولیه: سیر آن به صورت صدمه تدریجی و افزاینده است که از آغاز بیماری شروع می شود. عود مشخصی وجود ندارد، ولی ممکن است دوره های ثبات نسبی رخ بدهد. در این نوع ام اس بهبودی مشاهده نمی شود.

4. عود کننده ـ پیشرونده: سیر پیشرونده آسیب، همراه با دوره هایی از حمله بیماری می باشد؛ یعنی در روند پیشرفت بیماری حملات نیز به آن اضافه می شود. خوشبختانه این نوع و نوع سوم از بیماری ام اس نادر می-باشند.

تشخیص ییماری :
ممکن است علائم اولیه ام اس با بیماری های دیگری که علائم مشابهی دارند اشتباه شود. فقدان آزمایش-های تشخیص طبی که مختص به ام اس باشد و همچنین ماهیت غیر قابل پیش بینی این بیماری باعث می شود که تشخیص طبی آن در بعضی مواقع بسیار مشکل باشد.

آزمایشهای زیر در تشخیص بیماری ام اس کمک کننده اند:
- ام آرآی :
ام آرآی تصاویر مشروحی از مغز و نخاع فراهم کرده به طوری که امکان شناسائی پلاک ها در ام آرآی فراهم می گردد.

- LP یا نمونه گیری از مایع مغزی نخاعی ( CSF ) :
مایعی که در اطراف مغز و نخاع است از ستون فقرات گرفته می شود و در رابطه با پادتن ها (ایمنوگلوبولین ها) که وجودشان در بیماری ام اس شناخته شده است آزمایش می شود.