ام اس چیست ؟
ام اس یک بیماری مزمن التهابی است که مغز و نخاع را درگیر می کند.
ممکن است سیستم ایمنی بدن به میلین ( چربی که در اطراف سلول های عصبی می باشد ) حمله کند.
میلین دور بافت های عصبی ( اکسون ) قرار گرفته و پوشش عایقی را برای عصب ها تأمین می کند. در بیماری ام اس این میلین صدمه می بیند و یا از بین می رود ( زوال میلین ).

"زوال میلین" ( صدمه به غلاف میلین ) باعث می شود که انتقال پیام های عصبی به مغز ضعیف شده و یا اصلاً منتقل نشوند. این امر ممکن است منجر به مشکلاتی در زمینة عملکرد اعضاء و حرکات آن ها شود.
در جاهایی که میلین از دست برود، به جای آن بافت اسکار و سخت ایجاد می شود که به آن پلاک یا اسکلروز می گویند و به دلیل اینکه تعداد این پلاک ها معمولاً از دو تا بیشتر است به آن پلاک های چندگانه یا ام اس ( مالتیپل اسکلروزیس ) می گویند.

علت این بیماری چیست؟
علت دقیق ام اس معلوم نیست. ولی عوامل خطری که احتمال ایجاد بیماری را بیشتر می کند شامل موارد زیر است :
- موقعیت جغرافیایی
- سن
- شرایط محیط
- عوامل ژنتیک ( ارثی )

به طور کلی عوامل ویروسی، محیطی و ژنتیکی را عامل بیماری می دانند.
هر چه فاصله شخص از استوا بیشتر باشد، احتمال دچار شدن به این بیماری بیشتر است.

علائم بیماری :
بیماری مالتیپل اسکلروزیس ممکن است در هر سنی پدیدار شود ولی معمولاً بین سنین20 تا40 سال بیشتر ظاهر می شود. بیماری ام اس به ندرت قبل از بلوغ یا پس از سن 60 سالگی پدیدار می شود. زن ها بیشتر از مردها دچار این بیماری می شوند و نیز مردها ممکن است در سن بالاتری به این بیماری گرفتار شود.

علائم بیماری ام اس بسیار متنوع بوده و ممکن است شامل موارد زیر باشد :
- ضعف و خستگی
- کرختی و بی حسی
- اختلالات مربوط به بینایی
- مشکلات مربوط به هماهنگی و تعادل
- تغییرات خلق مثل افسردگی
- مشکلات مربوط به مثانه و روده ها
-  مشکلات مربوط به صحبت کردن
- لرزیدن
- گرفتگی عضلات (اسپاسم)
-  اختلالات حافظه
- مشکلات جنسی

قرار گرفتن در محیط گرم ممکن است علائم بیماری را بدتر کند (مثلاً بعد از گرفتن یک دوش داغ ).
سیر این بیماری در اشخاص مختلف بسیار متفاوت است. ممکن است علائم اولیه برای مدت زمان کوتاهی وجود داشته باشند و سپس ناپدید شوند (اغلب به مدت طولانی بدون علامت باقی می مانند) تا موقعی که بیماری دوباره پدیدار شود. بعضی اشخاص علائم خفیفی در سراسر عمرشان دارند، در حالیکه دیگران در طی پیشرفت بیماری دچار ناتوانی پیشرونده می شوند (مانند فلج جزئی یا کلی).